Search
  • Tim Peeters

Rit 9: Hauterives - Valréas

Tok, tok, tok…, 6 uur vanmorgen en de regen kletterde op de mobilhome. Ik dacht, amai, dat gaat een zwaar dagje worden. Toen we opstonden om halfacht was het gestopt met regenen. Grote oef...


De wegen lagen er nog wel nat bij maar als je het eerste uur constant moet klimmen is er geen gevaar voor te hoge snelheden hé.


Het was vandaag 28 mei en dag op dag 3 jaar geleden dat de dienst werd gehouden voor Chiaartje. Deze beelden staan nog steeds op m’n netvlies van die dag. Wat me vooral voldoening heeft gegeven is dat ze een afscheid heeft gehad dat volledig in het teken van haar te korte leven stond.


Ik heb vandaag op de fiets dan ook weer moeten terugdenken aan de dag dat Chiara van school thuiskwam na een maand of 2 en we samen aan tafel zaten om te eten en ze zonder iemand het ook maar besefte papa zei tegen mij, heel spontaan en gemeend. Niki en ik keken mekaar verbaasd aan want het jaar daarvoor was ik steeds “Timmeke”. Niki vroeg me of dit ok was, ik zei ja natuurlijk. En sinds dat moment was ik papa en later pa’ke. Die avond ben ik met een fantastisch gevoel gaan slapen. Ik nam mezelf voor om er steeds te zijn en alles te doen voor dit mooie schattige meisje.

Papa, waauuw!!!


De wind heeft me ‘meestal’, af en toe zat hij ook verkeerd, verder naar m’n bestemming gedreven vandaag. Al zorgden de bijna 1600 hoogtemeters en de 134 kilometers voor pikkebenen. Deze laatste 30 heeft een vlinderke me constant in het oor gefluisterd, papa, papa, papa... want doordat er eerder geen camping was moest ik nog een “colleke” over.


Vier keer gestopt aan een kerk, alle deuren dicht. Ik was samen met de Mil en de Sooi de dorpskern ingewandeld het laatste dorpje voor de camping om te gaan kijken maar weer niets. Na de laatste stop, 7 km voor de camping, bergaf en windaf “volle gaas”. Samen vertrokken met de mobilhome en 3 minuten voor hen aan de camping toegekomen.

Toch wat meer moeten rusten na deze rit, de kilometers beginnen te wegen denk ik. Maar dan telefoon, papa, wij gaan nu vertrekken hé. 3 uur later weer telefoon, papa, we zijn al in Limburg. Dat moest Luxemburg zijn natuurlijk.


De Sooi had tagliatelle met currysaus, scampi’s, St-Jacobsnootjes en garnaaltjes klaargemaakt. Heerlijk toch om als een prof te leven, nog een paar dagen en dan back to reality.

Ik hoop dat de Mistral wat afzwakt zodat het iets minder gevaarlijk wordt op de fiets en we de komende dagen iets beter weer krijgen. Morgen passeer ik op 15km van de Mont-Ventoux maar die staat al m’n palmares en ga hem deze keer wijselijk links laten liggen.


Vlinderse groeten,

Tim







156 views1 comment
logo Willier.JPG

© 2019 by Tim Peeters

  • White Facebook Icon
  • Dood of de Gladiolen