Search
  • Tim Peeters

Rit 4: Luttange - Luneville

Iedereen was de wekker voor vanmorgen, de vogeltjes floten en het zonnetje scheen al volop. Eindelijk mijn maag terug in orde dus kon ik beginnen met m’n vaste gewoonte om muesli met banaan te eten. Powerfood voor eer een lange dag in het zadel.

Ik ging me klaarmaken en toen ik terugkwam stond de mobilehomevloer vol melk, een lekkende bus volgens de mannen. Niemand had eraan geweest.


Soit, iets na 9 uur vertrokken op de plaats waar ik daags ervoor was gestopt, Luttange. Ik had het profiel van de rit op voorhand bekeken en dacht dat het wel zou meevallen vandaag. Nee dus, volgens mijn voorbeschouwing waren het 730 hoogtemeters, ik had al snel door dat dit niet ging kloppen aan het einde van de rit. Zware dobber dus. Maar onder een stralende zon gaat alles toch weer wat vlotter.


De Mil en de Sooi zijn eerst rondgereden om een klein pompje te gaan kopen in een Decathlon om toestanden als gisteren te vermijden. Ze zagen in de verte een fietser en dachten dat ik verkeerd was gereden, ze begonnen me te volgen en te roepen tot bleek dat dit een andere fietser was in een blauwe tenue. No comment voor de rest.

Ik kan iedereen vertellen dat je niet naar Japan of Thailand moet om insecten te eten. In de Franse weidevelden heb ik de ganse menukaart afgegaan vandaag. Het ene al wat beter dan het andere, blijkbaar bevatten de meesten veel proteïnen hebben ze me ooit wijsgemaakt. Laatste 10 km ook nog een dazenbeet gehad op m’n rug, toen voelde ik de pijn aan mijn poep even niet meer.


Om even terug te komen op de hoogtemeters, het waren er uiteindelijk meer dan 1300, niets vlak vandaag. Ofwel bergop, ofwel bergaf. Al had ik toch de indruk dat het meer van het eerste was.

In de namiddag na aankomst in de ligstoelen buiten kunnen zitten om te rusten terwijl m’n begeleiders mijn fietskleding van de laatste 2 dagen met de hand zijn gaan wassen, “Miele, er zijn geen betere”.


Ik had voorgesteld om in Luneville op restaurant te gaan, moest ik geen 2 keer vragen, de mannen waren direct akkoord. Wandeling naar stadje bracht ons langs een enorm groot kasteel, zo hadden we onze portie cultuur ook weer gehad. Eindelijk kon de Mil frietjes eten, want normaal is woensdag frietjesdag en gisteren niet, hij was er van onder de voet. Ik en de Sooi hebben het op een brochette van Sint-Jacobs schelpen gehouden.


We zitten nu nog steeds op ons terras aan de mobilhome, maar ik ga me neerleggen want iemand zei me net dat ik morgen weer moet fietsen.


Vlinderse groeten,

Tim
















239 views
logo Willier.JPG

© 2019 by Tim Peeters

  • White Facebook Icon
  • Dood of de Gladiolen