Search
  • Tim Peeters

Rit 12: Fréjus - Monaco

Samen met de familie in een gezellig huisje geslapen. Om zeven uur opgestaan maar toch gaan ontbijten in de mobilhome. Want ik blijf zweren bij muesli met banaan.


Stralende zon vanmorgen. De volgers hadden besloten om de grote mobilhome op de camping te laten omdat het moeilijk zou zijn in Cannes, Nice en Monaco met zo’n groot gevaarte. In mijn wagen kan 7 man zitten en we hadden al geprobeerd of de fiets er ook nog in kon dan. Strak plan van ons.


Dit bleek achteraf niet zo’n goed idee.


Vertrokken op superdrukke wegen, gevaarlijk zelfs. Maar na 10km kwam ik in een rust van oase, al had dit een keerzijde want waren 2 “collekes” achter mekaar. Goed voor bijna 15km klimwerk. Na ongeveer 1400km begin je dit toch te voelen hoor. Uitzichten waren super onderweg, nu begrijp ik waarom die profs allemaal hier komen wonen.


Top bereikt, “goe bezig Timmeke”. Patat, ketting eraf en tussen m’n kader en tandwiel. Na veel wringen ervantussen gekregen. 100 meter kunnen trappen en toen ik fatsoenlijk kracht zette “knets”, ketting gebroken en derailleur scheef. Mijn eerste gedachte was, ik zal met een fiets in Monaco aankomen vandaag. Ik zat ergens ver weg van de bewoonde wereld, duurde bijna een uur vooraleer m’n volgers me konden vinden, ze zaten ondertussen al in Cannes centrum.


Plan van aanpak, we rijden terug naar de camping, halen reservefiets op en ik vertrek weer vanuit Nice. Ik wilde absoluut in Nice iets gaan drinken in het Hard Rock café omdat ik daar met Chiara nog was gaan eten de laatste keer. Ik had graag aan hetzelfde tafeltje gezeten maar was jammer genoeg bezet.


Uiteindelijk Nice uitgereden over de “Promenade D’ Anglais”, redelijk pittig richting Monaco. Onderweg aan supermooie baaien gepasseerd waar de rijken hun boten liggen. Hier zou je normaal nooit komen omdat het echt smal en afgelegen is om via deze weg naar Monaco te rijden.

Plots een bordje met Monaco 3km, ik bel naar de Mil en de Sooi om te vragen of ze reeds in Monaco waren met Niki en de kids. Nog niet dus. Heb dan maar een half uurtje gewacht met uitzicht op de mooi haven. Uiteindelijk na een bewogen dagje mijn doel bereikt, traantje weggepinkt en natuurlijk de ondertussen befaamde “dame blanche” gegeten op hetzelfde terras als 3 jaar geleden.


Even rondgewandeld in de kleine straatjes, wilden de kids een foto in een echte formule 1 bolide laten maken. Supervriendelijke mens, die wilde weten wat het verhaal was van mijn fietskledij. Alles uitgelegd, meneer stond met de tranen in z’n ogen, opende z’n kassa en gaf ons zomaar 50€ om te steunen voor ons jongerenhuis. Hij wilde ook nog 30 of 40 t-shirts laten maken met bedrukking van Chiara haar tekeningen. We hebben hem een vest van Team Casa Chiara gegeven in de plaats, was hij supertrots op.


Monaco en vooral het Paleis was superdruk vandaag, we besloten om dan na deze lange dag terug te rijden naar onze camping.

Eind goed, al goed. Het was een fantastisch avontuur waarvan ik heb genoten, heb afgezien maar vooral een stuk verwerking heb kunnen doen. Ik heb Chiara zo dikwijls dicht bij mij gevoeld tijdens deze 2 weken en heb eindelijk weer mooie herinneringen kunnen hebben aan Chiara als kind, wat me voorheen moeilijker lukte.


Ik wil de Sooi en de Mil enorm bedanken, ik had dit nooit gekund zonder hen. Ook mijn gezinnetje, die zo ver zijn gereden om zo’n korte tijd hier te zijn (al heben ze ook genoten hoor).


Ook alle mensen die zo hebben meegeleefd en die lieven en steunende berichten dagelijks stuurden, dank u wel. Dit heeft me enorm goed gedaan, vooral op de momenten dat het eens wat minder ging.


De meesten zie ik zondag op de spaghetti-dag. Voor ons zit ons avontuur erop, ik zal dit m’n leven lang meenemen.


Vlinderse groeten,

Tim








146 views
logo Willier.JPG

© 2019 by Tim Peeters

  • White Facebook Icon
  • Dood of de Gladiolen